Gotina herî zêde Ehmed Huseynî ji bo hevalên xwe digot “rihê min” bû. Ya niha jî di guhê min de olan dide.
Ehmed Huseynî heta ku tu bibêjî mirovekî nefsbiçûk û asayî bû. Mirovekî dilê wî di destên wî de dibû peyv û dilovanî li ser zimanê wî bû.
Peyv, dibûn tîp û deng dibûn zimanê êşê yê evînê û yê jiyan û mirinê. Hosteyê peyvê bû û bi peyvê bend û qesrên ziman û derbirîna Kurdî bilind dikir.
Ne hosteyê zimanekî din, yê millet û welatekî din, yê civak, welat û axa xwe ya li ber talanan bû. Ji ziman û hizrên wî bêhna Amûda şewitî, girê Şermola, ax û toza beriya Mêrdînê difûriya.
Ehmed heta dawiyê fedekar bû. Di hemû çalakiyên wêjeyî de yek yê herî zêde dixebitî û xizmet dikir ew bû.
Min cara yekemîn ew bi rêya bernameya wî ya bi navê Sîmirên Tavsorkê naskir. Paşê ez bûm mêvanê Dengvedana peyvê di bernama û di televîzyonên cûda de beşdar bûn. Ya dawî ya Şeva Hicranê bû ez bawer im. Ya piştî qirkirin û fermana Şingalê bû. Bala min kişand ku çavên wî baş ne didîtin û helbestên xwe bi tîpên mezin û qelema hibrê dinivîsandin.
Lawij û Lavijên Şingalê serî didan ser keviran û li bende dilopeke jiyan, yan mirineke bi rûmet bûn..
Piştê wê ew çû Rojava û li wir ma. Navenda HRRKyê bir Qamîşloyê. Paşê bi nexweşiya penceşêrê ket û hat Swêdê û kemoterapî bû.
Ez jî di heman demê de rûbirûyê kemoterapî bûm. Bi terapiyê re bi xwe ve hatibû û di heman demê de dixwestin Şaxê HRRKyê dîsa li Ewropayê zindî bikin.
Li bajarê Hernê me li salonekê hev dîtibû. Wekî her car me bi germî hev hemêz kir. Û sozê hevdîtinekê da hev. Lê dozê me man ji bayê re, ji pêlên avê re, ji qûma ber pêla bahrê re, ji berfa şevê re, pêl û baranê, nexweşiyê û êşê da ber xwe û bi xwe re birin.
Ehmed Huseynî êş dizeyinand û ji êşê hezkirin diafirand
Ji zarokên Sînema Amûdê û Seîd Axayê Deqorî kilê çavê Zergayê bigire û hetanî bi hezaran xortên binxetê yê li serxetê bûn rêwiyên mirinê û hîn jî ciyê gora wan nediyar û bi hezaran xortên li Kurdistana Sûriyeyê canê xwe di oxira Kurd û Kurdistanê dane û bi xwîna xwe dîrok nivîsandin û tirs kuştin.
Ehmed Huseynî hezkiriyê evîndarê Kurdî û Kurdistanê bû. Lewma peyva Ehmed, dengê Ehmed, derbirîn û birîna Ehmed, girî û axîna Ehmed Huseynî bi Kurdî bû.
Ehmed hoste û hozanê mala Kurdî bû. Wî bi peyvê xwe mal û star di hiş û dilê kurdîhezan de ava kirin. Ne hosteyên mala dagirkerên welat û rihê Kurdî.
Çawa Wittgenstein dibêje, sînorê dinya min, sînorê zimanê min e.
Ehmed Huseynî hemû sînorên zimanê din, bi dîwarê zimanê Kurdî lêkir û bilind kir.
Bi helwesta xwe nîşan da, welathezî û welatparêzî bê ziman nabe. Nîşan da ku tiştê me ji dagirkerên Kurdistanê cuda dike tenê ziman e.
Welat bê ziman, ziman bê welat û serwerî nabe.
Lewma wî digot; Li wir bimîne.
“Li wir bimîne..!!
Li ser keviya gawirane ya demsalên êşê,
Çîrokên min û te
Lêvên xwe dilerizînin,
Mîna dûmanê diçin,